Mensen komen en mensen gaan
We zien veel mensen komen en gaan op het reservaat. Sommigen willen weten of we nog steeds in tipi’s wonen en anderen willen de indianen helpen. Sommigen willen een indiaanse naam, anderen willen geadopteerd worden in de stam, sommigen willen alleen wat foto’s maken en anderen willen hun tijd met indianen delen.
Sommige willen de Bad Lands zien, sommigen willen Wounded Knee bezoeken terwijl anderen willen vertellen hoe schuldig ze zich voelen en weer anderen vertellen dat hun overgrootmoeder een Cherokee prinses was.
Sommige komen om met ceremonies te mee te doen, anderen zoeken weer liever de casino’s op. Sommigen willen peyote eten en anderen willen de vredespijp roken. Sommigen zoeken een medicijn man en sommigen zoeken naar indiaanse kunstwerken. Sommigen leggen een bezoek af met hun ouders die op vakantie zijn en die hun kinderen meenemen om een aantal van de voorheen genoemde dingen te doen. Er is één ding wat al deze mensen gemeen hebben. Ze willen allemaal iets.
Een dame van een Japanse tv productie maatschappij belde ons omdat ze wilde komen om iemand traditioneel voedsel te zien bereiden. Een andere productieteam uit New York ging toen net weg. Er is nu een film ploeg uit Duitsland. Er was een andere ploeg uit Engeland. Die waren hier afgelopen zomer. En dat alles is alleen maar hier in deze uithoek van het reservaat.
Buiten alle vetbetaalde filmploegen die vanuit alle delen van de wereld hierheen komen om te filmen en reportages te maken en een fascinatie hebben met het Amerika van de Indianen, rennen er ook nog eens allerlei particulieren en eenlingen rond met hun apparatuur en vooringenomen ideeën over wat zij dachten eerst te willen doen zodra ze hier aan kwamen. Dat veranderde echter allemaal op slag toen zij arriveerden omdat hier de realiteit niet overeen komt met wat zij in gedachte hadden voordat zij vertrokken vanuit waar ze ook vandaan moge komen.
Er zijn ook vrijwilligers van kerkelijke organisaties, donateurs, toeristische tourbus organisaties en teams van vrijwilligers die komen werken en academici die naar het reservaat komen. Er komen beroemdheden uit Hollywood en natuurlijk was de president zelf ook hier. Uiteraard is er een presidentiele foto gemaakt van de grote man met een hoofdtooi op. Ik ben niet naar die happening geweest toen die foto gemaakt moest worden. Te veel FBI en CIA. Te veel gasten op de daken met telescopen op hun geweren. Ik heb Pine Ridge dorp toen gemeden als de pest en ik heb alles later in de krant gelezen. De president heeft iets gezegd in de lijn van: we gaan iets doen!
De president kondigde aan dat het reservaat een aandachtsgebied zou worden, waar ze energie in zouden stoppen om het een bruisend oord te maken en nog meer goede zaken waar de mensen hier nog steeds op zitten te wachten tot ze gaan gebeuren, zouden werkelijkheid worden. Het volk zou voorzien worden van nieuwe energie!
Het klonk geweldig allemaal en het leverde goede publiciteit op en mooie foto’s van Clinton met hoofdtooi.
“Er draaien 64 non profit projecten op Pine Ridge,” vertelde Frank ooit eens. Frank was zo’n manager van zo’n non profit organisatie wiens missie het is om indianen te helpen. Dat doen ze, ze helpen, Frank is ermee gestopt. Na ongeveer 12 jaar frustratie is hij gestopt en is ergens bosbranden gaan bestrijden in het uitgestrekte noord westen.
Grappig, niet? Grappig omdat hij dat hier ook aan het doen was, alleen hij is gestopt omdat het hem nooit gelukt is om er één te doven.
Mensen komen hier voor allerlei redenen.
Ik kom gewoon hier langs, ik ben op weg naar Californië, ik blijf hier alleen maar vandaag en morgen en ik vroeg me af, kan je mij een indianen naam geven? Vragen ze.
Ja, je ben een Idioot
Iemand die niet beter wist, een gozer uit Nebraska, een gedeeltelijk Cherokee goser vroeg aan Loren Black Elk toen hij een keer in Lincoln was: :”Denk je, dat als ik daarheen ga ik opgenomen zal worden door de stam?”
Loren bekeek hem kort en draaide toen zijn ogen af en keek nadenkend in de verte, nam een lange haal van zijn sigaret.
“Dan moet je eerst iets doen.” vertelde hij hem na een lange stilte.
Die gozer had helemaal niet in de gaten wat er gebeurde en hij vroeg: “Wat moet ik dan doen?”
Lichtelijk niet goed van de naïviteit van de man, zuchtte Loren: “Je moet eerst iets voor de mensen doen. Je kan er niet zomaar heengaan, een paar papieren opstellen en tekenen en dan opgenomen worden in de stam!”
Iedereen wil iets. Die gozer wilde graag aan mensen vertellen dat hij geadopteerd was door indianen. Er bestaan echt mensen die graag willen vertellen dat ze geadopteerd zij door die of door die stam. En wie zou dat niet willen! Iedereen heeft immers een indiaanse vriend nodig?
Naast de georganiseerde tour groepen en de gedeeltelijk Cherokees, zijn er ook mensen die alleen komen. Zoals Jonathan, maar die was weer niet helemaal alleen. Nadat hij een halve zak paddestoelen had opgegeten die hij in Californië had gekocht, besloot hij naar hier te komen met een andere gozer om een peyote meeting bij te wonen. Bleek dat die andere gozer zijn babysitter was.
Gelukkig voor hem was er net een meeting ergens dat weekend dat hij hier was en ze lieten hem erbij. We hoorden later hij daar iedereen had lopen entertainen, vooral de kleine kinderen, totdat uiteindelijk iemand zei: “geef deze man in vredesnaam geen peyote meer.”
Ooit wel eens naar iemand geluisterd die aan het bijkomen is van een slechte lsd trip? Hij verliet de meeting in Rosebud en kwam hierheen naar Pine Ridge. Onderwegwas hij constant aan het ratelend. En ik bedoel echt non stop niet samenhangende onzin uitkramend, verhalen met kop noch staart, inhoudsloos, soms lachwekkend, onzin opgravend uit het diepst van zijn wezen, een bodemloze put met nonsens wat wel zou eindigen, dachten wij, als we hem meenamen in een zweethut ceremonie. Dat zou hem wel weer normaal maken en met beide voeten op de grond terecht laten komen.
Het werkte echter niet. Wij kwamen daar achter toen hij na de eerste ronde dwars over de hete stenen naar de uitgang kroop, terwijl hij krijste: “ik moet hier uit!” Hij presteerde dit nadat de twee mannen die naast hem zaten geprobeerd hebben hem tegen te houden en te kalmeren. Zijn hersenen kookten waarschijnlijk nog. Bij het verlaten van het reservaat hebben ze hem in Nebraska waarschijnlijk in een dwangbuis gestopt en opgesloten.
En dan zijn er nog mensen als Dave.
“Ik doe gewoon het werk van onze lieve Heer.” Zei hij toen hij hier het reservaat binnenkwam. Hij kwam direct van een of ander meeting van een of andere rainbow organisatie. Hij droeg hij sandalen, een broek met hoog water in het dorp en zijn onmiskenbare rode zakdoek om zijn hoofd gebonden. Hij wilde het woord van God bij de indianen brengen. Hij had de waarheid en wij waren allemaal heidenen, verdwaald in een wereld van duisternis en illusie.
uh huh
En die heilige man daar, die spirituele leider, die al zijn leven lang de traditionele manier van leven leeft. Zou die helemaal niets weten? Heeft hij ons allemaal de weg gewezen naar een wereld vol illusies en duisternis? De heilige schrift citerend, Dave was hier om ons te redden en naar het licht te brengen. Hij beweerde dat hij een lid was van de verloren stammen van Israël. Dan moet hij wel geadopteerd zijn, vermoed ik.
Dave verhuisde naar de fruit kelder aan de andere kant van de heuvel, ergens in november toen het in de tipi niet meer te doen was. Hij kon daar wel zijn licht gebruiken, want het was daar altijd aardedonker. Het was niet te doen om daar de bijbel te lezen.
Nadat de tweede winter storm was gaan liggen, kroop Dave uit zijn kelder tevoorschijn en omdat niemand in de buurt hem wilde adopteren in de stam, kreeg hij wat geld en begeleiding, eeeh, werd hem een lift aangeboden naar een plek waar ze waarschijnlijk meer zaten te springen om licht. Zijn Greyhound bus stopte in Cheyenne, Wyoming.
De mensen hier zijn overwegend tolerant en ontvankelijk voor andere ideeën maar sommigen vertellen je het recht voor zijn raap zoals een vriendin die zei: “Sodemieter op en maak dat je wegkomt voordat ik je kop van je romp trek!”, tegen zo’n regenboog chick die ineens opdook tijdens de sundance. Zij beweerde dat de voorzienigheid haar gestuurd had en dat Crazy Horde in dromen tegen haar sprak.
Ik heb nooit geweten dat Crazy Horse meerdere gedaantes kon aannemen. Er zijn er verschillende van hem die hier langs gekomen zijn.
Allemaal witte mensen, voor zover ik weet. Dat is Oké, indianen geloven in dromen. Een vriend kwam pas geleden nog langs en zei: “Laten we naar het Casino gaan. Ik droomde dat ik drie rode zevens op een rij had op de Dubbel Diamant Machine.
De meesten die hier langs kwamen hebben meer meegenomen dan dat ze achtergelaten hebben.
Sommigen bouwen een huis, of werken in een tuin of verven een huis van een oudere of doen iets anders constructiefs en bezoeken misschien een pow wow voordat ze weer terug gaan naar waar ze ook vandaan moge komen.
Maar indianen zijn vrijgevige mensen. Je gaat altijd terug met meer dan toen je kwam, zelfs als je niets hebt gekregen. Je moet niet wachten op een star quilt, wacht ook niet op een adelaarsveer en je hoeft zeker niet te wachten om opgenomen te worden in de stam.