Dit is voor het eerst dat ik een Indiaan als huurbaas heb. De huur is oké, vijf en tachtig dollar voor deze vijf bij tien meter grote blokhut die ik gehuurd heb van mijn Sun Dance broeder Fontanelle (Poncho) Afraid of Bear. (bang van beren). Daarvoor, in de tipi aan de andere kant aan de voet van de heuvel, woonde ik gratis. Maar dit is een paradijselijke plek om te schrijven, vermomd als een met teerpapier afgedekte drinkershut, waar vanuit je geen hek of prikkeldraad kan zien, de horizon strekt zich zeker 150 kilometer uit, de nachtelijk luchten zijn een 180 graden panorama en als je op de plee zit, het outhouse dat buiten staat, kijk je direct naar Mika Zita, een aloude vulkaan en het meest dominante natuurverschijnsel hier nog geen twee kilometer vandaan.

Je zou kunnen stellen dat veel van ons die hier wonen de Amerikaanse Droom hebben opgegeven omdat we vinden dat de waarden te verheven zijn en voortgezet worden door de commerciële en consumptie gedreven Amerikaanse gemeenschap, binnen en buiten zichzelf is het een illusie, bijna mythologisch en in essentie leeg en zelfzuchtig onbevredigend. Waar zit het hart van de Amerikaanse cultuur?

De oude cultuur lijkt egocentrisch omdat het grootste gedeelte van Indiaans Amerika niet volledig deelneemt aan de Amerikaanse Droom. Misschien dat sommige indianen voortvarend zijn en leven als rijke mensen, maar de meeste broeders en zusters hier hebben toch een behoorlijk armoedig en meelijwekkend bestaan. Eigenlijk zijn we allemaal meelijwekkend. We vragen de Grote Schepper altijd om medelijden met ons te hebben.

De mensen die daar in de Amerikaanse wereld wonen hebben niet het flauwste vermoeden hoe zielig de eerste bewoners van dit continent eigenlijk zijn. Het is verbazingwekkend hoeveel van de wakkere, intelligente, ruimdenkende, vooruitstrevende, goed bedoelende rijke-lui’s zoons en dochters van net twee staten verder er geen idee van hebben dat wij hier zitten. Ondanks dat wij denken dat wij in het centrum van het universum wonen, weten veel mensen niet eens waar het Pine Ridge reservaat is of dat Wounded Knee gebeurd is of dat Crazy Horse en Sitting Bull Lakota waren.

Zij weten niet dat 67 procent van de bevolking hier in derde wereld omstandigheden leeft, en dat de helft van de mensen die ouder is dan 46 last heeft van diabetes. De mensen schijnen niet te weten en anders interesseert het ze niet, dat meer dan 85 procent van de beroepsbevolking werkeloos is, dat er een enorm cijfer staat voor alcoholistme, mensen die lichamelijk of geestelijk gebrekkig zijn, kindersterfte en zelfmoord onder tieners. De enorme omvang van dit probleem is even duizelingwekkend als de hardnekkige verwaarlozing door de Amerikaanse overheid, alsof het recht uit het hart komt.

Mijn broer Tom zegt altijd we zijn omsingeld door onoverkomelijke mogelijkheden.

En dat is waar. Er zijn temidden van al die ellende en dagelijks afzien die geen familie of individu onaangeroerd laat, enorme mogelijkheden.

Tom creëert graag positieve veranderingen. Zoals het bouwen en renoveren van woningen door het hele reservaat, maar meestal door de meest voorkomende overheersende omstandigheden is het slecht watertrappelen wat hij kan doen om het hoofd boven water te houden.

Er zijn vier algemene deugden onder de Lakota: eerlijkheid, moed, nederigheid en vrijgevigheid.. Een chief moet ze allemaal hebben en ze stuk voor stuk verfijnd hebben. Sommigen hebben deze eigenschappen gecultiveerd en zich meester gemaakt, mensen zoals de Oude Man en oom Joe, de lopende samenvatting van nederigheid. Nederigheid verslaat trots. Het verspreidt verdedigingsmechanismen. Het leert ons wat stilte is.

Wat is nou precies nederigheid. Bij de Oude Man is het als de wind

Niets blijft hangen, maar hij heeft wel een ego. We zagen dat een paar weken geleden toen hij hier koffie zat te drinken op een morgen. Hij maakte opmerking over de jonge van de ene nacht op de andere gegroeide medicijnman: deze jongen (waarbij hij zichzelf bedoelde) weet een beetje. Die man daar ( doelend op de uit de Sicangu groep op het Rosebud Reservaat) denkt dat hij het allemaal weet!

Hij zei het weer en hij kreeg ons echt aan het lachen. Toen zei hij het weer. Een goed verhaal of een goede grap wordt hier nooit oud. Het wordt steeds opnieuw verteld, vaak plagerig en vervormd en uitgerekt, liefst in het bijzijn van de persoon tegen wie het bedoeld is. Er wordt niet van je verwacht dat je opgefokt raakt of gespannen of dat je er aanstoot aan neemt. Je luistert en je lacht gewoon mee, net zoals iedereen. Als je probeert uit te leggen dat het anders is gegaan, of je raakt overstuur, begrijp je er gewoon niets van.

En zo is deze oude man Ernest, de geestelijke leider van de Groep van de Beer tiospaya (uitgebreide familie) Hij was de oudste van zeven broers, Zijn leven lang ceremonieel vuurman. Daarvoor was zijn jongere broer Larue de leider van de ceremomies, tot aan zijn dood. Hij was de spirituele leider van de familie, eerste medicijn man en peyote roadman, wiens visie wij zeker tegenwoordig uitdragen tijdens de Black Hill Sun Dance ceremonies.

Na lang genoeg bij die gasten rondgehangen te hebben, leerden zij ons uiteindelijk hun liederen….de eerste keer in hun leven dat ze hun liederen lieten opnemen.

“Loretta vertelde dat de liederen overgegeven waren door haar grootvader en zijn grootvader voor hem,” vertelde Larue: een directe afstamming van de fameuze sjamaan uit de tijd voor de reservaten George Sword, die het grootste gedeelte van de kennis  geleverd heeft uit het boek Lakota, Belief and Ritual. De liederen worden gekoesterd en dicht bij het hart gehouden. Gebedsliederen en ceremoniële liederen, een heel klein stukje van hun culturele rijkdom..

Fragmenten die overgebleven zijn uit oudere tijden. Ze zeggen dat veel ouderen nog dingen weten en kennen die zo goed als verloren zijn en er is slechts een klein stukje over van wat eens was. En ook hier is dat slechts een fragment van dat kleine stukje..

Toch kan men misschien nog dichtbij het hart van Amerika komen in de wereld van de oorspronkelijke bevolking.

Indianen zijn de meest gulle mensen die je ooit zult vinden. Indianen hebben alles aan Amerika gegeven, maar ze houden het hart. In dat hart zit het ceremoniële leven, de geest en de manier van de mensen en in de manier ligt de essentie van het helpen van de ander.

Het draait allemaal om de Sun Dance, de Zonne Dans, een jaarlijks feest waar het leven gevierd wordt. Men zegt dat we het voor het Volk doen. We geven zweet, vlees en bloed voor het Volk. Die gift is een offer voor het Volk. De Schepper kijkt neer op de geweldige mooie boom en de ceremonie voor alles wat er is en de meelijwekkende mensen binnen en buiten de ceremoniële cirkel….en de gebeden die vandaar uit naar de hemel gestuurd worden, worden gehoord.

Natuurlijk zijn we daar voor onszelf. Door anderen te helpen, helpen wij onszelf. Zeker, alhoewel het geen primair motief is, komen er vele zegeningen door dit offer. We reinigen onszelf er grondig mee, om er maar eentje te noemen.

Grenzen worden ontdekt en misschien verlegd. We komen erachter dat water en alle andere levende dingen echt heilig zijn. Je kan iets leren over nederigheid, eerlijkheid of vrijgevigheid. Misschien zit er een visioen in als je er bezigbent, misschien moeten we gewoon maar zien wat er gebeurd.

Mijn zus beschouwt ons als heidenen. Zij vertelt dat Jezus al dat lijden voor zijn  rekening heeft genomen voor ons., wij hoeven niet symbolisch te doen wat hij deed. Er is voor gezorgd, zegt zei. We hoeven dat allemaal niet over te doen, zegt ze. Maar deze mensen deden deze dans al voordat ze überhaupt waren ingelicht over het bestaan van Jezus en ik heb het Hem persoonlijk gevraagd en Jezus vertelde me dat het oké was. Eerlijk gezegd, hij kreeg zelfs tranen in zijn ogen.

Dus ja, als aanvulling op het verhaal dat we er voor het Volk zijn, zijn we er ook voor onszelf. En natuurlijk voor onze families.

En dan realiseren we hoe groot onze familie eigenlijk is. En dan als de Dance voorbij is kan iemands last groter worden. Je hebt dan 361 dagen om door het leven te dansen. Onze dagelijkse gang is onze Dans.

Als je hebt, als je beker vol is, wordt er van je verwacht dat je geeft, zei iemand. De Grote Schepper stuurt mensen in nood op ons af en we kunnen geen nee zeggen. We moeten geven en geven en geven en nog eens geven. Als je dat nou doet is er geen behoefte meer, zijn er geen noden meer. Mijn vader zei: je behoort toe aan de Grote Schepper, hij zal voor ons zorgen. Uiteindelijk hadden we daar de Dans niet voor nodig, noch Jezus om ons dat te vertellen.

Daarom ligt die bizonschedel op ons altaar. Net zoals Jezus zond de grote schepper de bizon naar het volk om te zorgen dat ze niets tekort kwamen. En net zoals Jezus is die bizon een present, een gave, een gift. Die bizon heeft zijn leven gegeven, gaf zijn vlees en bloed aan het Volk, zodat de mensen konden leven. Daarom wordt de bizon als heilig beschouwd.

Daarom is die schedel op het altaar

Generaal Phil Sheridan wist dat. Dood alle bizons en je verslaat het Volk. Maar helaas het generaal Sheridan zijn job niet goed gedaan, hij heeft ze niet allemaal gedood, want het Volk leeft nog.