foto: spend the night on the bog

Ierse verhalen

VOORSTELLINGEN

PATRICK

Patrick is een schelmenverhaal. Het gaat over een jongen die op een dag uit zijn dromerige wereld getrokken wordt. Hij moet bij moeders pap pot vandaan, de wijde wereld in om een steentje bij te dragen in het levensonderhoud van de familie. Dat gaat natuurlijk met vallen en opstaan gepaard, maar Patrick zou Patrick niet zijn, als hij hier niet met bijzondere toewijding een hele speciale draai aan weet te geven. Een mooi en spannend, maar vooral bizar verhaal. Tijdens het luisteren naar dit verhaal vergeet iedereen de werkelijkheid en de tijd.  Goed en kwaad vliegen door elkaar, grenzen vervagen moord en doodslag, list en bedrog zijn schering en inslag. De grote vraag blijft of het Patrick lukt zijn steentje bij te dragen in zijn familie als jongste van 13 broers? Dit verhaal is uitermate geschikt voor tieners die denken dat verhalen delen echt niet cool is! Deze voorstelling wordt gespeeld in combinatie met de klassieker Jack de Lantaren man.

Hiermee krijgt u een uur lang onvervalste Ierse vertelkunst te horen. deze voorstelling is niet geschikt voor al te jeugdige luisteraars, kan overal gespeeld worden en is te BOEKEN klik hier door contact op te nemen. Kosten zijn nog geen € 300 incl btw excl reiskosten (20cnt p/km uit Rotterdam)

TULLAMORE DEW SPECIAL

Verhalen uit de Ierse wereld, maar dan bezien over de rand van een goed glas whisky. Voor hen die mogen drinken! Kan overal gespeeld worden, te BOEKEN klik hier. Prijs nog geen € 300 incl 6%btw excl reiskosten (20cnt/km vanuit Rotterdam)

DIVERSE VERHALEN

Natuurlijk heeft Nico een verzameling verhalen over van alles en nog wat uit het Ierse euvre. Klassiekers als Jack the Lanternman of Jack O Lanternman, een beruchte, bekende of beroemde Haloweenfiguur worden met het grootste gemak afgewisseld met verhalen waarom zoveel jonge Ierse mannen vertrokken naar de nieuwe wereld en nooit meer zijn teruggekeerd naar hun zo geliefde Ierland. De boekjes vertellen dat vele Ieren vertrokken zijn vanwege de hongersnood, maar de verhalenman weet wel beter. Daar waar de boekjes stoppen, gaat de verteller verder.

....en hoe zit het nu eigenlijk met het nieuwe en met het oude geloof. Er is veel aan de hand aan de westkust van Ierland. Daar houdt de wereld van de mensen op en begint de wereld van de wezens die eens door de mens de oceaan in gejaagd zijn. Wan tijd tot tijd laten ze zich zien en gelden, maar maak ze vooral niet boos!

Laat u verrassen wat Nico uit zijn vertelmars tovert. Voorstellingen kunnen overal gespeeld worden, te BOEKEN klik hier. Prijs nog geen € 300 incl 6%btw excl reiskosten (20cnt/km vanuit Rotterdam)

Hoe Nico van Ierse verhalen is gaan houden.

Op een keer gingen Nico en Iris op vakantie naar Ierland, gewoon eens iets anders. Eerst een weekje rijden met de auto, daarna twee weekjes met een boot over de kanalen varen, lekker relaxen, nu eens een keer geen verhalen tijdens de vakantie. Vaak reist Nico met zijn vriendin naar de Verenigde Staten, maar daar is hij altijd bezig met zijn Indianenverhalen. Dit keer zou het gewoon vakantie worden.

Dat was dus een verkeerde voorstelling van zaken. 

Ergens in het eerste weekend gebeurde het. We waren in de Burren, een ruig stukje westkust waar de tijd lijkt stil te staan. Het was zondagmiddag en we hadden ergens een oude ruïne ontdekt. Dat is natuurlijk niet zo moeilijk in Ierland. We besloten deze ruïne eens nader te bekijken. Toen we de auto geparkeerd hadden, wilde in als rechtgeaarde randstadneuroot de boel afsluiten. Helaas werkte het slot niet, dat bediend werd door elctronica. Druk op de knop en de auto zegt piep, de alarmlichten doen het een keer en de boel sluit af. Nou, niets van dat alles. Wat ik ook probeerde, het lukte niet. We hadden geen zin om de auto onafgesloten met al onze spullen erin in the middle of nowhere onbeheerd te laten staan. Dan maar terug naar de B & B van Mary, die we net daarvoor hadden geboekt.

Helaas wilde de auto ook niet meer starten. Toen we probeerden hulp te krijgen, ontdekten we dat we echt een probleem hadden. Heel Ierland zit ’s zondagsmiddags in de kerk of in de kroeg. Irish Rentals, waar we de auto hadden gehuurd, was niet te pakken te krijgen. Wat dat betreft loopt Ierland nog een stuk achter op de rest van Europa, tot grote ergernis van onze gastvrouw, die niet onder stoelen of banken stak. Zij werd gek van dit soort grote firma’s die de Ierse gulle gastvrijheid aan hun laars lapten. Maar we moesten blijven waar we waren want het ging langer dan een dag duren voordat we een andere auto kregen. Nu was dat op zich geen probleem, want Mary was een vriendelijke gastvrouw, ze bracht ons weg en haalde ons op toen we 's avonds uit eten gingen en de kamer was perfect, om maar niet te spreken over het ontbijt.

Toen Mary erachter kwam wat ik deed voor de kost, werd ze helemaal enthousiast. Enthousiaste Ieren zijn moeilijk te volgen, omdat ze vervallen in een moeilijk verstaanbaar dialect en ze spreken razend snel. Maar ze vertelde ons vol trots over Eddie. Eddie Lenihan is een verteller die elke week een voorstelling deed in de herberg in het dorp, tien minuten lopen daar vandaan. We moesten wel nog een dag wachten voordat het zover was, maar we hadden toch niets te doen behalve vakantie houden. Bovendien vond ik het een leuk idee om Eddie te horen en te zien in een thuiswedstrijd. Datzelfde jaar namelijk, speelden Eddie en ik en natuurlijk nog veel meer vertellers, op het vertelfestival in Alden Biesen te Bilzen, België. Eddie heeft daar een paar voorstellingen gedaan in mijn tipi.

Het was een leuke ontmoeting. Eddie verschafte mij een kijkje in de oneindige oudheid van de mysterieuze wereld van de Ierse sagen en legendes, een masterclass in notendop.

Hij vertelde mij na zijn optreden onder het genot van een grote bier voor hem en een whiskey (let wel, met een e) voor mij, een verhaal over een weg die ze daar in de buurt aan het aanleggen waren. Eddie had ontdekt dat die weg dwars door twee plekken zou gaan die door de wezens van mysterie gebruikt worden als toevluchtsoord, een zogenaamd Ferrie fort. Zo’n fort bestaat uit een groep oude bomen, rotsen of muurtjes of een ander markant stukje landschap met geheimzinnige betekenis die voor de mens van niets en generlei waarde zijn als je er geen oog voor hebt of niet in de buurt woont. Voor de wezens van The other croud, zoals ze ook wel genoemd worden, zijn deze plekken echter van levensbelang. Daar zijn ze veilig. Eddie gelooft de verhalen die gaan over deze wezens. Al meer dan 30 jaar lang interviewt hij mensen die beweren een persoonlijke ontmoeting te hebben gehad met een of meer van die wezens. Eddie heeft zelf nooit het genoegen gehad (alhoewel je je moet afvragen of het een genoegen is), er eentje ontmoet te hebben, maar dat houdt niet in dat hij niet in hun bestaan gelooft.

”Er zijn wel meer zaken die ik persoonlijk nog nooit heb gezien, maar waar ik zeker van ben dat ze bestaan of gebeurd zijn. Het zou onzin zijn iets te ontkennen, puur omdat je het zelf nog nooit gezien hebt.”

Het idee dat er zomaar een asfaltbaan door deze plekken van grote historische waarde zou worden gelegd, stond hem bijzonder tegen. Het enige wat hij echter kon doen was een stukje schrijven in de lokale krantjes over het op deze manier verloren gaan van waardevolle folklore. Dit berichtje werd opgepakt door andere media en in korte tijd werden er veel documentaires geweid aan dit fenomeen, tot National Geografic toe. Hierdoor drong dit verhaal door tot het Ierse parlement en men besloot na rijp beraad om de weg om te leggen en de Ferrie Forts te sparen.

Een journalist van landelijk t.v. besloot Eddie te confronteren met wat hij bewerkstelligd had met zijn artikeltje. De reactie van Eddie was heel simpel. “That was not my doing, that's the way of the little folk.”

Met dit overigens waar gebeurde verhaal wilde hij mij vertellen, dat het die wezens waren geweest die ervoor gezorgd hebben dat de auto op die zondagmiddag niet meer wilde starten. "You have to do something with the stories my friend!"

De rest van het verblijf van mij in Ierland stond in het teken van het verzamelen en doorwerken van boeken en documentatiemateriaal en ’s avonds zat ik aan de radio gekluisterd om naar de verhalen te luisteren die door de speakers klonken.

Zo maakte ik kennis met de beruchte Ierse verteltraditie. Het verblijf op de boot zorgde ook dat ik de rust had om dit alles op zich in te laten werken. Het varen door de kanaaltjes ging zo hard, dat een wandelaar sneller ging. Op die manier konden we rustig genieten van de schoonheid en de volwassenheid van het Ierse landschap.

Het duurde echter nog een tijd, voordat hij deze verhalen is gaan gebruiken als voorstelling voor publiek.

Nu gebruik ik deze bron om mijn publiek mee te voeren naar verloren werelden van wezens waarvan wij denken dat ze nooit bestaan hebben, maar die grote invloed blijken te hebben op ons dagelijkse bestaan, ook nu nog!

Een uitspraak van Eddie: “daar waar de geschiedenisboeken ophouden en de geleerden zwijgen, gaan de vertellers verder. Als er niet meer verteld wordt over deze wezens, verdwijnen ze van de aardbodem en daar is niemand bij gebaat."