laatste update september 2011                                     foto Pine Ridge reservaat SD USA 2001

DE EERSTE STAPPEN

Nico is geboren in Pernis, een klein dorpje onder de rook van de Rotterdamse industrie en bedrijvigheid van de havens. Als telg uit een familie van mannen van de vaart, groeide hij op tussen wal en schip.

Hij groeide op in een omgeving die constant veranderde. Toen hij klein was waren zijn speelplaatsen de opgespoten terreinen waar nu de Eemhaven is, de zandlichamen die opgeworpen werden voor de bouw van de Beneluxtunnel en natuurlijk was hij vaak te vinden langs de toentertijd ruwe wallenkant van de Nieuwe Maas, plekken waar hij kon opgaan in spel en ontdekkingstochten in de zich tot grootste havenstad ontwikkelde van een snel veranderende wereld.

GROOT GROEIEN

Halverwege zijn tienerjaren verhuisde hij naar Zwartewaal, een klein dorpje op het Zuid Hollandse eiland Voorne Putten, een uitstekende speelplaats waar hij als opgroeiende tiener veel vrijheid genoot in een groene omgeving waar het leven goed was.

Na de middelbare school, waar hij o.a. actief was als voorzitter van de scholierenvereniging, ging Nico aan het werk. Schoonmaker, classificeerder, taxichauffeur, commercieel medewerker op beurzen en braderieën, gemeente ambtenaar, logistiek medewerker op veilingen en in magazijnen, het maakte niet uit, Nico deed het tot hij er genoeg van had of geld genoeg had verdiend om een tijdje vrij te nemen. Veel serieuzer was zijn inzet als bestuurslid en later als voorzitter van een Open Jongeren Centrum in Brielle. Mede hierdoor ontwikkelden zich andere talenten en hij leerde te werken met bestuurders en politici, overheidsinstanties, politie en medici. Al met al ontwikkelde Nico zich tot een veelzijdig mens.

ZWALKEN EN ZWERVEN

In de jaren tachtig ging hij in de chemie werken als procesoperator, want hij wilde een huis kopen in Brielle. In die tijd gingen veel grote bedrijven certificeren, kwaliteitsnormen stellen die de markt vereiste. Hij schroomde niet om met zijn functiebeschrijving in de hand tegen zijn superieuren te protesteren als er iets gebeurde wat niet in de haak was. Hier was zijn boodschap altijd helder, duidelijk en terecht. Hij leverde als operator een grote bijdrage met name in het bijstellen van veiligheid en milieubewust werken en denken.

Zijn huisje in Brielle ruilde hij al snel in voor een boot. Hij woonde bij elkaar een jaar of twaalf op schepen en omdat hij geen vaste ligplaats had, zwierf hij door het hele gebied van Rotterdam en omgeving, woonde ’s zomers op de Grevelingen en zocht ‘s winters de beschutting op van een haven of verbleef op de Brielse Maas, vlak bij zijn werk.

KOERS ZOEKEN

Aan boord leerde hij schrijven. Vooral tijdens lange winteravonden kon hij aan boord van zijn 26 meter lange Groninger Steilsteven rustig boeken vol pennen. Er was nog geen computer en mobiele telefoon, daardoor was het wel lekker rustig op de veeela afgelegen plekken die Nico koos als ligplaats. Toch zorgde zijn leven op hwet schip voor veel beweging en commotie, er was altijd wel wat te doen. Maar er was ook rust vrijheid. Alleen al het selfsupporting zijn, niet aangesloten op welke nutsvoorziening dan ook, maakte het leven aan boord tot een grote ontdekkingsreis, een mooie leerschool en een onvergetelijke ervaring. Het was niet allemaal rozegeur en maneschijn, maar Nico woonde ook wel eens in een sprookjeswereld die voor weinigen is weggelegd.

Rond zijn 40^ste wilde Nico nog iets nuttigs gaan doen in zijn leven.

Hij nam ontslag, van de een op de andere dag en ging op zoek. Hij werkte een tijd als vlettenschipper, bruggenwachter, kluste voor die en geen, ging later weer als operator in bodemsaneringsinstallaties aan de slag, maar dat was het toch niet helemaal. Hij ontwikkelde ondertussen het schrijven verder en is daar later wat mee gaan doen: het vertellen van verhalen.

RECHT ZO DIE GAAT

Toen hij het podium eenmaal ontdekt had, was het hek van de dam. Snel rees zijn ster in de toen kleine wereld van vertellers. Hij organiseerde samen met een aantal vrienden en ondernemers in Rotterdam een project waaruit stichting Verhalenboot is geboren. Hij leerde o.a. Hakim Traïdia kennen, die hem een tijd onder zijn hoede nam.

Toen hij begon met vertellen, begon hij ook reizen te maken naar de VS, waar hij de cultuur van de indianen ontdekte en hij ging aan de slag met de enorme hoeveelheid verhalen die hij vond.

Omdat hij ging werken met verhalen uit een cultuur die nog heel dicht bij een orale traditie zit (en ze zijn niet blij als een blanke met hun materiaal aan de haal gaat), en omdat hij helemaal nieuw was in de wereld van het verhalenvertellen en entertainment, dus heel gevoelig voor commentaar van anderen, ontwikkelden de verteller en de kennis van die interessante cultuur met zijn gevoelige problematiek zich hand in hand in ratio naar kennis en kunde op inhoud en omgang met onderwerpen en thema’s. (da's nog eens een mond vol) Natuurlijk ging dit alles met vallen en opstaan.

In eerste instantie was Nico autodidact. Hij bracht met veel succes HAGEOTA, zijn eerste productie met indianenverhalen. Later liet hij zich begeleiden en bijscholen door de besten  ( o.a. Hakim Traídia, Ben Haggerty, Jan Blake, Dovie Thomason en Ernst Weerstra) en ontwikkelde op die manier zijn unieke en eigen stijl. Zijn specifieke kennis van een vreemde cultuur draagt ertoe bij dat hij in staat is intercultureel te denken. Hij kan zich verplaatsen in andere belevingswerelden en kan zijn luisteraar zonder moeite daarin meenemen.

Hakim zei eens over hem: Nico vertelt geen verhaal, hij is er één!

TERUG THUIS

De laatste jaren is hij neergestreken op Heijplaat, een klein dorpje verstopt tussen de havens aan de zuidoever van de rivier de Maas in de stad Rotterdam, op een steenworp afstand van waar hij geboren is. Daar heeft hij een mooie ruimte van waaruit hij veel onderneemt in het dorp. Het dorp wordt geherstructureerd. Een stuk industrieel erfgoed met daaraan vast een dorpje wordt klaargestoomd voor de nieuwe tijd! Nico zit er middenin en misschien blijft hij er hangen, want het is een interessant verhaal hoe wij in de westerse beschaving omgaan met hervorming. Een mooi verhaal en wie weet wat de toekomst in petto heeft!

NIEUWE NAAM

Onlangs kreeg Nico een nieuwe naam. In Pine Ridge, een indianereservaat in South Dakota VS, kende hij een jonge knul die hij lange tijd sponsorde voor zijn studie. Matthew was een briljant in zijn trieste omgeving. Helaas kwam hij in 2010 om het leven door een stom auto-ongeval. Hij zat gewoon naast de verkeerde chauffeur. Toen Nico een paar maanden daarna naar het reservaat reisde om zijn medeleven te betuigen aan de familie werd hem tot zijn stomme verbazing gevraagd of hij de naam van Matthew verder wil dragen: Crying White Wolf.

Dit is de traditionele naam van Matthew, maar hij heeft hem niet meer nodig en de traditie wil in deze traditionele volbloed Lakota familie, dat iemand anders de naam voort draagt.

Dit is een grote eer en een kroon op zijn werk en voor zijn vriendschap met deze mensen. Oma vindt (want zij maakt uit wat er gebeurd)  dat Nico heeft laten zien een ware vriend te zijn van de familie. Een verhalenverteller kwam helemaal uit Europa om afscheid te nemen van haar kleinzoon. “Dat betekent dat mijn kleinzoon een belangrijk man was en nog groter had kunnen worden”, zei ze.

Matthew was drummer en zanger tijdens pow wows, traditionele dansfeesten.